Przeskocz do treści

Ministranci

12

Ministranci:

  1. A
  2. A
  3. A
  4. A

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Każdy chłopiec.
Nie ma szczególnych cech, które musi mieć ministrant. Jedynym wymaganiem jest, żebyś był po Pierwszej Komunii Świętej, chciał szczerze służyć Chrystusowi, modlił się i dobrze zachowywał się. Nie ma właściwie specjalnych ograniczeń wiekowych.
Z reguły słysząc ministrant, wyobrażamy sobie chłopca, ubranego  w białą komżą.
Służba ministrancka, to powołanie przy ołtarzu Chrystusa, nie każdy jest do tej służby wezwany i nie każdy to wezwanie przyjmuje. Przeżywając liturgie sakramentalną, jako ministrant uczy się przeżywać całe swoje życie jako służbę dla Boga i uświęcenie siebie jako chrześcijanina i zawsze, niezależnie od miejsca i środowiska w którym się znajduje jest nie przestaje być ministrantem – człowiekiem bliższym Panu Bogu. W życiu codziennym ministrant powinien postępować według reguł, które zostały nazwane „Zasadami Ministranta”. Ministranckie pozdrowienie „Króluj nam Chryste”, to pragnienie i dbałość, by Chrystus królował w jego sercu „Zawsze i wszędzie”.
Uczestnictwo świadome.
Świadome uczestnictwo we Mszy św. powinno objawiać się znajomością symboliki i znaczenia obrzędów, w których bierze się udział. Wymaga to przygotowania liturgicznego jak i formacji wewnętrznej. Świadome uczestnictwo nie jest możliwe bez należytego skupienia przed i w czasie Eucharystii.

Wiadomo, że świadomego uczestnictwa nie można wymagać od razu – nasza świadomość liturgiczna połączona z takim właśnie uczestnictwem wzrasta w nas stopniowo. Nie oznacza to jednak, że możemy ten proces pozostawić samemu sobie; możemy poczytać o danych częściach liturgii i sakramentach, by pogłębiać swoją wiedzę i świadomość liturgiczną. Tym bardziej my, jako ustanowieni słudzy ołtarza; musimy dbać o tę formację. W szczególności za poziom świadomego uczestnictwa w liturgii grup ministranckich odpowiedzialny jest ksiądz opiekun. Formacja ministrantów winna więc kłaść szczególny nacisk na właściwe przygotowanie liturgiczne. Warto zadawać sobie pytania: czy wiem, w czym tak naprawdę biorę udział? Czy wiem, co dany obrzęd oznacza?
Uczestnictwo czynne.
Winno się ono przejawiać w naszych postawach i gestach. Nie mogą być one ospałe, ani tym bardziej okazujące naszą niechęć czy znudzenie (wynikające często z braku uczestnictwa świadomego – patrz wyżej). Uczestnictwo czynne wymaga dawania jasnych i wyraźnych odpowiedzi na wezwania kapłana, wypowiadania modlitw, śpiewu liturgicznego. Nasza aktywność jest zewnętrznym odbiciem naszego wewnętrznego przeżywania Ofiary Mszy św. Dlatego też istotne jest poznawanie modlitw, tekstów pieśni i aklamacji, stosowanych w czasie liturgii. Ministranci, których funkcja polega także na ukazywaniu postaw i dawania przykładu w gestach, słowach i postawach winni czuć się do czynnego udziału szczególnie zobowiązani. Rzecz jasna chodzi o czynny udział w sensie pozytywnym. Należy się bowiem zdecydowanie wystrzegać wszelkich niewłaściwych gestów,rozmów oraz komentarzy na liturgii. Rozmowy ministrantów na Mszy św. są zbiorową obrazą Bożą!
Uczestnictwo owocne.
Owocne uczestnictwo we Mszy św. to nie tylko zasługa naszych wysiłków. Potrzeba nam do tego łaski Bożej, na której przyjęcie będziemy gotowi wówczas, gdy otworzymy swe serca na jej działanie. Niezbędne do tego jest należyte skupienie oraz wysoka świadomość liturgiczna (można nawet powiedzieć, że owocne uczestnictwo nie jest możliwe, jeśli nie będzie wcześniej świadomego i czynnego udziału w liturgii). Pełne uczestnictwo we Mszy św. połączone jest z przyjęciem Komunii św. Jak mówi punkt 1391 Katechizm Kościoła Katolickiego: „Szczególnym owocem przyjmowania Eucharystii w komunii jest głębokie zjednoczenie z Chrystusem, który powiedział „kto spożywa moje Ciało i Krew moją pije, trwa we mnie, a ja w nim”. W pkt. 1393 KKK czytamy, że przyjęta Komunia oczyszcza nas z grzechów lekkich, zaś jej częste przyjmowanie uzdalnia nas, „by w przyszłości trudniej nam było zrywać więź z Chrystusem przez grzech śmiertelny”.
Aby było możliwe owocne i pełne uczestnictwo w Eucharystii, należałoby wcześniej przystąpić do Sakramentu Spowiedzi. Do przyjęcia łaski Bożej jesteśmy bowiem zdolni wówczas, gdy jesteśmy w stanie łaski uświęcającej. Grzech ciężki (śmiertelny) zrywa tę naszą więź z Bogiem. Odnośnie grzechu KKK mówi: „Cała skuteczność pokuty polega na przywróceniu nam łaski Bożej i zjednoczeniu nas w przyjaźni z Bogiem” (pkt. 1468). Odnowienie tej „bożej nici” może nastąpić poprzez szczerą i ważną spowiedź. Niedopuszczalne jest, gdy ministrant np. posługuje z pateną przy Komunii św., a sam nie przystępuje do Komunii! (choć lepsze jest takie postępowanie, niż posunięcie się do tzw. komunii świętokradczej, tj. przyjętej z pełną świadomością obciążenia grzechem ciężkim).

13

• pomoc w ubraniu celebransa w szaty liturgiczne,
• nierzadko przygotowanie ksiąg i liturgii pod względem technicznym (obie powyższe funkcje spełnia zazwyczaj kościelny-zakrystian),
• przynoszenie świec, wina, chleba, naczyń liturgicznych do ołtarza,
• dodatkowe funkcje losowe (np. przyniesienie hostii, gdy brakuje jej na patenie);

14
• bycie przykładem w postawach, gestach, słowach,
• dawanie znaku dzwonkiem, celem przypomnienia zmiany postawy;

Stopnie formacji ministranckiej:

- kandydat– nie nosi komży, ale uczy się w tym czasie posługiwania do Mszy;
- choralista – odpowiedzialny jest za dzwonki i gong;
- ministrant światła (lucyferafiusz) – z łac. lux, cis – światło) – opiekuje się świecami, posługuje do nich;
- ministrant księgi – (librysta z łac. libra- księga) – dba o księgi liturgiczne przygotowuje je przed liturgiczną; może posługiwać Celebransowi przy mszale;
- ministrant ołtarza – posługuje on przy naczyniach liturgicznych, niezbędnych do sprawowania eucharystii, podaje wino i wodę i służy do pateny;
- ministrant krzyża – (inaczej krucyferariusz z łac. crux, cis – krzyż) – posługuj do krzyża podczas procesji wejścia i zejścia, oraz w innych momentach, gdy potrzebny jest krzyż;
- psalterzysta (kantor) – intonuje pieśni i wykonuje psalmy, zazwyczaj jest ministrantem Słowa Bożego posiadającym uzdolnienia muzyczne;
- ceremoniarz– mistrz ceremonii, jego zadaniem jest koordynowanie działań pozostałych ministrantów, jest odpowiedzialny za prawidłowy przebieg liturgii, przeprowadza próby z ministrantami, może być ich kilku w parafii, powinien być zaznajomiony z przepisami liturgicznymi;
- animator liturgiczny – wywodzi się z ceremoniarzy, jest niejako ich przewodniczącym, jest osobą po specjalnym kursie; opiekuje się grupą ministrantów;
- lektor – pełni posługę lektoratu w Kościele Katolickim, mając specjalne błogosławieństwo do odczytywania słów Pisma świętego w zgromadzeniu liturgicznym, jako jedyny z całej służby liturgicznej sprawuje urząd kościelny, do którego jest uprzednio wypromowany, najczęściej przez biskupa. Stoi, ponad hierarchią ministrancką mimo, iż jest członkiem służby liturgicznej.
Powyższe funkcje są stopniami w formacji ministranckiej.

Wyróżnia się jeszcze funkcje, które sprawować może każdy ministrant niezależnie od stopnia „wtajemniczenia”, a są to:
- turyferariusz – odpowiedzialny jest za kadzielnicę, za jej przygotowania, utrzymanie w czystości, ze względu na trud posługi powinien być to najstarszy ministrant
- nawikulariusz – służy razem z turyferariuszem – niesie naczynie z kadzidłem zwane „łódka”;
- ministrant wody – nosi kociołek z wodą święconą podczas aspersji, błogosławieństw i poświęceń;
- ministrant mitry – podczas Mszy sprawowanej przez infułata lub biskupa – trzyma mitrę lub infułę;
- ministrant pastorału – podczas Mszy pod przewodnictwem biskupa trzyma pastorał

15

16

17